luns, 1 de setembro de 2014

Rabecha


Nesta pasada semana sufrimos un percance pouco habitual. A Lara colleu umha rabecha como non tinha collido antes.
Estabamos vendo un episodio da serie de Disney Little Einstein antes de cear e ao rematar negouse a apagar a televisión e ir para a cocinha. Isto, que xa o tinha feito nalgumha outra ocasión, converteuse en umha rabieta que non se producira até o momento. Comezou a chorar mui forte sen quererse mover do sofá e rexeitando mesmo que a collera para irmos cear. Rematou atirándose no chan sen deixar de chorar e entón rifeille mui enérxicamente. Esta situación provocou uns minutos mui desagradables nos que te prantexas muitas cousas sobre se estás facendo as cousas ben ou mal. No seu caso, acho que foi un ensaio de até que punto podía controlar ou non os tempos e as situacións no fogar, que rematou nun sentimento de certa raiba e vergonha. Custou aínda un bon anaco que se tranquilizara e escoitara sen chorar e mirándome aos ollos (que é o xeito ao que a acostumei a escoitarme cuando lle tinha algo serio que dicer). Rematou pedíndonos perdón ao pai e á nai e reconhecendo que se portara mal. Despois amosouse mui agarimosa e mesmo me pareceu un tanto arrepentida e avergonhada, tendo que permanecer ao seu carón até que ficou durmida.
Á manhá seguinte espertou con muita necesidade de afecto, que non lle neguei en ningún momento, estando xuntos máis tempo do habitual até ficar coa avoa (nese día custou máis do habitual que quixera separarse de min).

Reflexións:

- Non sei (nin souben/soubemos) facelo doutro xeito, mais a pouca televisión que consuman as crianzas sempre é de máis.
- Confírmome en non dar nunca un paso atrás nas decisións. Pensar mui ben o que lle imos dicer (sexa umha rifa, umha instrucción ou umha licencia) e, aínda que finalmente sexa errado, non mudar o criterio. Amosarlle seguridade e firmeza só pode transmitirlle tranquilidade e confianza nas persoas responsables da súa educación.
- Recortar ao máximo as condicións, competicións e, por suposto, os castigos nas idades más temperás. Non sabemos se nos temos que retractar e isto botaría por terra todas as demáis accións desta natureza que quixeramos acometer no futuro. A nena ten que ir asumindo que deberá facer o que se lle indica (nin rematar antes nin despois, nin con premio nin con castigo, nin máis nin menos ca outra persoa). Deste xeito as accións máis cotiáns hanse converter en parte da normalidade, sen estaren supeditadas a ningún premio nin condición.
- Aínda que ás veces nos esquecemos, é bon “negociar” os tempos e as formas das accións que vai realizar a nena, permitíndolle “opinar” sobre as mesmas (aínda que sexa dun xeito máis menos controlado).  
- Ao mellor tamén nos comemos demasiado a cabeza. Miles de millóns de persoas tenhen pasado por este mundo xenerando personalidades maravillosas, boas e xenerosas, para alén dos libros de Historia.






Ningún comentario:

Publicar un comentario